زندگی

... یا که شاید هم هست زندگی چون سایه

                       سایه ای نرم و لطیف ... یا که خشک و بی روح

دائماً می آید   در پی اربابش

                    یا که اربابش خود ... دوستش می دارد

زندگی را بعضی مثل دریا خواندند

                  ... موج ها پر قدرت   می خورد بر ساحل

ساحلی کانجا هست روح یک انسانی

                 ؛ او که در فکری هست ... فکر چه فکر فرار

رفتن از این دریا   با همه طوفان ها

                قایقی می سازد تا که شاید این بار

بهتر از همسایه ، گذری زین دریا بنماید با فتح

               غافل است از این که خیلی از انسان ها

با هزاران کشتی پر ز اسباب رفاه

           ... گم شده در این راه ...

یا که شاید هم نیست بی خبر از این ها

                 بلکه دارد همراه ؛ عاقلی فرزانه

عقل باشد نامش ... رهبری جانانه

                 یا که بعضی را هم    عشق باشد همراه

دوستی دردانه      سروری بی همتا

شب دهکده

عروس دهکده انگار یک چادر به سر کرده                  که شیرین خنده ای بر لـب نهاده او از این پرده

قدم بر چشم ما بگذار و اینجا یک گذر بنما                ببین شب های تابستان خدا یک جلوه افکنده

شبانگاهان سکوتی نرم در ده حکم می راند           سکوت شب بر آن غوغای عصری می زند خنده

نظر بالا بینداز و ببین آن چادر زیــــــــــــــبا                پـر از گل باشد و بلبــــل بود آن آن ماه تابــــــنده

میان آسمان آن کهکشان راه شــــــیری را               چو گردن بند زیبـــــایی که دنیــــــــا گردن افکنده

و یا آن خوشه ی پروین نگر یا صورت عقرب            که زیبا جلوه ای اندر لــــــب کیـــــــــهان بپا کرده    

 

غروب دهکده

غروب دهکده هر روز زیباست

نسیمی جان فزا در روستا هاست

                                             ورود گلّه ها با زنگ در ده

                                            خوش آمد گویی مردم به گلّه

غبار و گرد و خاک عصرگاهی         

شکوهی می زند بر چهره ی ده

                                       و این غوغا شود آرام و خاموش

                                     چو شب آید کشد ده را در آغوش

بپوشد چادری شب بر سر ده

زهجر نور ده گردد سیه پوش

در وصف نان بربری

 

بربری جان صبح ها بیدار گردم چون زخواب

تا نبینم روی سرخت دل بود در پیچ و تاب

                                                     بر سر سفره چو بینم روی نیکوی تو را

                                                    پشت پایی می زنم بر جایگاه نرم خواب

می جهم چونان سپند از جا به عشق روی تو

می دوم با سر برای دست و رویم سوی اب

                                                    بر سر سفره چو بینم روی نیکوی تو را

                                                    گوئیا با حرص دندان می کشم سیخ کباب

سی ریالت بود قیمت یک زمان یادش به خیر

گر که سی تومان شوی هم گیرمت من با شتاب

تاریخ سرایش:آذر ۷۴

نه تو می توانی

            دل از سادگی من برداری

     نه من می توانم

                  بهتر از تو

                              برای شعرهایم بهانه ای پیدا کنم

          قبول کن !

                                دیگر برای خداحافظی دیر است ..!!

 

حسین محمودی (وب سایت)